Πρωτότυπος Τίτλος: Politist, adj.
Σκηνοθέτης: Corneliu Porumboiu
Σεναριογράφος: Corneliu Porumboiu
Πρωταγωνιστές: Dragos Bucur, Vlad Ivanov, Irina Saulescu
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 2009
Είδος: Αστυνομική, Σινεφίλ
Ρουμανικής προέλευσης σε σκηνοθεσία Corneliu Porumboiu (12:08 East of Bucharest) και ένα απ'τα δυνατά φεστιβαλικά ονόματα της χρονιάς που μας άφησε.
Στόρι της μιας γραμμής. Αστυνομικός παρακολουθεί μαθητές που καπνίζουν χασίς αλλά δε θέλει βάρος στη συνείδησή του την καταδίκη τους, ενώ παράλληλα πιστεύει ότι ο συγκεκριμένος νόμος είναι άδικος.
Ουσιαστικά μιλάμε για δυο κομμάτια. Ένα είναι το φυσικό όπου ο μπάτσος παρακολουθεί ολημερίς τα μαθητούδια να μην κάνουν ουσιαστικά τίποτα (το μεμπτό θα πρόσθετα...). Δεύτερο είναι το θεωρητικό όπου πάλι ο μπάτσος αναλύει, σκέφτεται, εκφράζεται και διορθώνεται σε ορισμούς, γραμματικές και ορθογραφίες.
Απ'τη μια απλό κι απ'τη άλλη σύνθετο, απ'τη μια ο νατουραλισμός στα όρια του βαρετού κι απ'την άλλη η θεωρητική μάχη στην οποία καταλήγει η ταινία. Ο ορίτζιναλ αλλά και ο αγγλικός τίτλος "προδίδουν" την επιδίωξη και την κατάληξη του σκηνοθέτη, τομέας στον οποίο (...) ο ελληνικός τίτλος αποτυγχάνει. To ζουμί είναι στην κλασική σύγκρουση νόμιμου/παράνομου και ηθικού/ανήθικου αλλά και στην ερμηνεία που μπορεί να δωθεί για τη συνείδηση και την ηθική.
Το θέμα είναι ότι ενώ απ'την αρχή ξέρεις ότι το παιχνίδι καταλήγει εκεί, αυτό που μεσολαβεί δοκιμάζει τα όριά σου ως θεατή και, μεταξύ μας, πρέπει να'σαι εκπαιδευμένος για να φτάσεις αλώβητος στο τέλος. Ενώ θα έπρεπε, για μένα, να δωθεί περισσότερο βάρος στο καλό χαρτί της ταινίας, ο Porumboiu μας δίνει μόνο ψήγματα της μάχης. Και αυτά δεν επαρκούν για να σε φυτιλιάσουν.
Ενώ όμως η διάρκεια και ο αργός ρυθμός αποτελούν εμπόδιο στο ίδιο το φιλμ και του στερούν πόντους, το φινάλε ακόμα και μεμονωμένο είναι όλα τα λεφτά και σε σώζει απ'τις κατάρες που θα έριχνες για το χαμένο σου χρόνο. Η ισοπέδωση ενός συστήματος αξιών δεν πρέπει να έχει γίνει πολλές φορές τόσο εμφατικά. Μπορείς να διαφωνήσεις αλλά ταυτόχρονα αδυνατείς να διαφωνήσεις. Το σύστημα εναντίον του σκυφτού ανθρωπάκου. Διάολε, μιλάμε για νίκη συγκλονιστικών διαστάσεων απ'όποια σκοπιά κι αν το δεις. Είτε υπέρ είτε κατά, αυτό που συμβαίνει είναι pure ownage. Με έναν fascinating τρόπο. Νομίζω ανήκω στη μειοψηφία που θα θεωρήσει το συγκεκριμένο ως "happy" end, αλλά όποιος διαφωνήσει ότι happy ξεhappy αυτό είναι απ'τα καλύτερα end που έχουν δει τα μάτια μας εδώ και χρόνια. Διαλεκτική όπως λέει και ο αρχιμπάτσος (που έκανε το γιατρό στο 4 μήνες, 3 βδομάδες... και ναι, "ηθικά" είναι αντίστοιχος χαρακτήρας).
Τι είναι? Φεστιβαλικών καταβολών και προσθέσεων νατουραλιστικό/πνευματικό δίπολο που θέλει το θεατή του. Τον μαθημένο, υπομονετικό φεστιβαλολάγνο που θα αποζημιωθεί στο τέλος.
trailer
ps: 2ο βραβείο Un Certain Regard πίσω απ'τον Κυνόδοντα.
ps2: προτεινόμενο στους fpf και gtasul του φόρουμ. οι σκέψεις τους θα έβγαζαν ωραία συζητησούλα θαρρώ.
