Πρωτότυπος Τίτλος: The Hurt Locker
Σκηνοθέτης: Kathryn Bigelow
Σεναριογράφος: Mark Boal
Πρωταγωνιστές: Jeremy Renner, Anthony Mackie, Brian Geraghty, Guy Pearce, Ralph Fiennes
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 2008
Είδος: Δραματική, Περιπέτεια, Πολεμική
Ο πόλεμος είναι εμμονή, είναι εθισμός, είναι ναρκωτικό. Καμιά φορά και το σινεμά. H Kathryn Bigelow (τέως σύζυγος του James Cameron...) αφηγείται τις περιπέτειες μιας ομάδας αφοπλισμού βομβών μέσα στην κόλαση του Ιράκ. Κάθε τους αποστολή μπορεί να είναι και η τελευταία, ο παραμικρός λάθος χειρισμός τους χωρίζει απ'το boom και το θάνατο, η δουλειά τους είναι η πιο επικίνδυνη στον πλανήτη. Right...
Το πρώτο εικοσάλεπτο (or something) σε μπάζει στο κλίμα, με μια συνεχή κλιμάκωση σε ανατινάζει, σου αυξάνει τις προσδοκίες αλλά και σε οδηγεί στη γνωριμία με το βασικό πρωταγωνιστή. Ο στρατιώτης James είναι expert στη δουλειά του αλλά είναι επικίνδυνος, περισσότερο για τον εαυτό του παρά για τους άλλους, μοιάζει να έχει death wish, τάσεις αυτοκτονίας, δόσεις τρέλας. Γιατί? Γιατί ο πόλεμος είναι το ναρκωτικό του. Τόσο απλό.
Το ποιον νοιάζει βέβαια η ιστορία του πρωταγωνιστή είναι άλλο θέμα. Η διαχείριση του φιλμικού χρόνου και η σκιαγράφηση της bomb squad είναι τα βασικά προβλήματα της ταινίας. Χαρακτήρες αδιάφοροι και στα όρια της καρικατούρας που αδυνατούν να δημιουργήσουν αλληλεπίδραση με κάποιον θεατή σαν και μένα. Ούτε τους συμπαθείς, ούτε τους μισείς, απλά τους βλέπεις να μετράνε αντίστροφα μέχρι να πάνε σπίτι τους. Και μετά την τρίτη ή τέταρτη βόμβα έχεις βαρεθεί. Το subplot με τον James και το παιδί μάλλον είναι ότι πιο άστοχο και ανούσιο λαμβάνει χώρα στα 130 λεπτά της ταινίας, δε λειτουργεί μεταβατικά, δεν εξελίσει τους χαρακτήρες. Απλά τρώει χρόνο.
Το μόνο που μένει είναι το επιμύθιο. Ο πόλεμος είναι ναρκωτικό. Ο James βαδίζει με χαμόγελο προς την επόμενη αποστολή. Γιατί? Γιατί έτσι ξεκινά η ταινία, σε αφήνει να το ξεχάσεις για 125 λεπτά και στο ξαναλέει στο τέλος. Γιατί? Είναι αυτοαναφορικό (επειδή έτσι λέει η εισαγωγή έτσι είναι!) ή έχει ουσία? Το δόμησε κανείς στη διάρκεια της ταινίας? Υπάρχει βάση? Ή είναι αρκετό να δείξεις τη βαρετή, αστική, οικογενειακή ζωή ενός αμερικανού? "Μέχρι να φτάσεις στην ηλικία μου θα σου έχουν μείνει δυο-τρία πράγματα που πραγματικά σου αρέσουν. Σε μένα νομίζω έχει μείνει μόνο ένα". Cut.
Θα κρατήσω ένα fuck off όχι για το ίδιο το επιμύθιο, αλλά για την απόδοση. Για το
πώς λες αυτό που θες να πεις. Θα δεχτώ όμως ότι θεματικά η ταινία προσπάθησε να βαδίσει σε μονοπάτια όχι στρωμένα με ροδοπέταλα και βγήκε αλώβητη ίσως και λόγω φόβου. Αμερικανιά δεν τη λες. Άσχετα με το γεγονός ότι υποτίθεται ότι είναι ταινία που έχει σχέση με το Ιράκ. Το Ιράκ έχει το ρόλο του γηπέδου όπου ο πρωταγωνιστής παίζει. Γήπεδα υπάρχουν πολλά. Απλά το συγκεκριμένο έχει αόρατες απειλές και ανώνυμες, αξύριστες, μαυριδερές, κινούμενες βόμβες.
Τέλος πάντων. Τι μου άφησε καλή γεύση? Τα πρώτα 20-25 λεπτά και η sniper αναμέτρηση. Και η καλή δουλειά στην κινηματογράφηση. Γενικώς η ταινία δεν είναι πραγματικά κακή, είναι απλά μέτρια και σου δίνει ελάχιστα πραγματάκια. Αυτή η ταινία είναι και το μεγάλο φαβορί για τα όσκαρ, παρέα με το Avatar. Του Cameron. Που είναι ο πρώην της Bigelow.
trailer
